A+ A A-

Κρητικοί Χοροί

dance

silogos neas politianeo

 

Κρητικό φεστιβάλ χωρίς Κρητικούς χορούς δεν νοείται. Οι λάτρεις λοιπόν των κρητικών χορών θα έχουν την δυνατότητα να εντρυφήσουν στην τέχνη των παραδοσιακών χορών της Κρήτης και να προετοιμαστούν «για την συνέχεια» υπό την καθοδήγηση καταξιωμένων χοροδιδασκάλων & χορευτών... πιο συγκεκριμένα:

 

Κρητικοί χοροί

Τα μαθήματα παραδοσιακών Κρητικών χορών επιμελείται ο Aνδρέας Μαριανάκης (απόγονος του Ανδρέα και του Γιώργη Μαριανάκη, γνωστών πρωτομαστόρων της κρητικής μουσικής από τον Δραπανιά Κισσάμου) και οι χοροδιδασκάλοι Μακρίνα Τσιωτάκη και Παναγιώτης Αναγνωστάκης του σωματείου για την Κρητική ιστορία, παράδοση & λαογραφία " οι Δροσουλίτες ".

 

Ταυτόχρονα τις χορευτικές επιδείξεις κατά την διάρκεια των συναυλιών αναλαμβάνει το σωματείο για την Κρητική ιστορία, παράδοση & λαογραφία " οι Δροσουλίτες " και ο λαογραφικός όμιλος " Αορείτης "

 

Πριν την πράξη όμως ... λίγη θεωρία ...

 

Οι Κρητικοί χοροί αποτελούν αναπόσπαστο στοιχείο του Κρητικού πολιτισμού με τις ρίζες τους να χάνονται μέσα στην μακραίωνη ιστορία του τόπου και γι αυτό να την αντανακλούν.Σύμφωνα με τους αραίους συγγραφείς, ο χορός εμφανίστηκε στην Κρήτη, όπου αναπτύχθηκε ως τέχνη κάτω από θεία έμπνευση και καθοδήγηση, και από εκεί διαδόθηκε στον υπόλοιπο ελληνικό κόσμο.

Αποδίδουν δε την πατρότητά του στη Μητέρα των Θεών Ρέα, η οποία τον δίδαξε στους Κρήτες και συγκεκριμένα στους Κουρήτες, μια φυλή ή υποδιαίρεση του κρητικού λαού, αρχαιότατη αν κρίνουμε από την παράδοση που τους ονομάζει «γιους της Γης», ή μια ιερατική οικογένεια θεραπευτών - καθαρτών, που εκτελούσαν χαρακτηριστικούς χορούς, προκειμένου να επιτύχουν τον εξαγνισμό. Γι αυτό και θεωρείται ότι οι περισσότεροι χοροί της κλασικής αρχαιότητας ανάγονται στην Κρήτη.

 

Ο πιο φημισμένος κρητικός χορός ήταν ο πυρρίχιος και με τη γενική ονομασία «πυρρίχη» χαρακτηρίζονταν όλοι οι πολεμικοί χοροί της αρχαιότητας.  Οι πηγές μας πληροφορούν ότι με τα χρόνια ο χορός εξαπλώθηκε σε όλη την Ελλάδα και η κάθε πόλη που άρχιζε να τον χορεύει, δίνοντάς του και διαφορετικό όνομα, φιλοδοξούσε την πατρότητά του.  Από το 300 μ.Χ. τον πυρρίχιο αρχίζουν να χορεύουν και οι γυναίκες και από τότε κάποιες παραλλαγές του παίρνουν χαρακτήρα χορού ερωτικού.

 

Για πολλούς από τους παραδοσιακούς χορούς της Κρήτης, μπορούμε να πούμε πως αποτελούν απόηχους των χορών των Κουρητών ή των χορών της πυρρίχης, ως παραλλαγές ή άλλες ονομασίες τους, μετασχηματισμένες στο πέρασμα των αιώνων.

Ιδιαίτερα ονομαστοί στην Κρήτη, από τη μινωική εποχή, ήταν επίσης οι τελετουργικοί κυκλικοί χοροί, κλειστοί και ανοιχτοί, ως απαραίτητα στοιχεία των θρησκευτικών τελετουργιών.  Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι οι Κρήτες είχαν εφεύρει αυτού του είδους τις τελετουργίες με τους συρτούς χορούς, που χορεύονταν κατά τη διάρκεια θυσίας γύρω από το βωμό.

 

Το ότι η πλουσιότατη μουσικοχορευτική κληρονομιά της Κρήτης, η οποία διαμορφώθηκε και επιβίωσε μέχρι τους νεότερους χρόνους, αναπτύχθηκε ως συνέχεια της αρχαιότερης τοπικής και συμπληρώθηκε επηρεασμένη από τις μακρόχρονες ιστορικές περιπέτειες του νησιού, φαίνεται, επίσης, από το γεγονός ότι μέχρι τα μέσα περίπου του 20ού αιώνα ο μουσικός βρισκόταν στο κέντρο του χορευτικού κύκλου, που όπως επιβεβαιώνεται από τα αρχαιολογικά ευρήματα συνέβαινε στην Κρήτη της αρχαιότητας.

 

Στην ζωντανή χορευτική κληρονομιά της Κρήτης περιλαμβάνονται είκοσι πέντε, περίπου, παραδοσιακοί χοροί.  Μέχρι πριν μερικά, μόλις, χρόνια οι περισσότεροι από αυτούς ήταν περιορισμένης διάδοσης. Γνωστοί σε όλη την Κρήτη ήταν μόνο: η σούστα, ο σιγανός, ο μαλεβιζώτης, ο χανιώτικος (συρτός) και το πεντοζάλι. Να σημειωθεί, πάντως, ότι και οι χοροί αυτοί (πλην του σιγανού) μέχρι το Μεσοπόλεμο δεν ήταν παγκρήτιας εμβέλειας. Πιο συγκεκριμένα, η σούστα ήταν ευρέως γνωστή στο νομό Ρεθύμνου, ο μαλεβιζώτης στο νομό Ηρακλείου και ο χανιώτικος και το πεντοζάλι στο νομό Χανίων. Μόνο ο σιγανός ήταν γνωστός, σε παραλλαγές, στους νομούς Ρεθύμνου, Ηρακλείου και Λασιθίου. Οι υπόλοιποι, λιγότερο γνωστοί, χοροί είναι: η γιτσικιά σούστα,  η γλυκομηλίτσα και το ρόδο, που χορεύονται  στην επαρχία Κισσάμου, ο φτερωτόςσυρτός (παραλλαγή του χανιώτικου με διαφοροποιημένη τη χορογραφία του), που ήταν γνωστός σε μερικά χωριά των νομών Χανίων και Ρεθύμνου, ο κουτσαμπαδιανός και ο τριζάλης, που χορεύονται  στην  επαρχία Αμαρίου, ο πηδηχτός, που συναντάμε στην επαρχία Μυλοποτάμου, ο απανωμερίτης και το μικρό μικράκι, χοροί γνωστοί σε ορισμένες περιοχές των νομών Ρεθύμνου και Ηρακλείου, ο μπρ(α)ϊμιανός - πρινιώτης, ο αγκαλιαστός, ο ξενομπασάρης και ο ζερβόδεξος, που χορεύονται στις επαρχίες Ιεράπετρας και Μιραμπέλλου, ο πηδηχτός, που συναντάμε στο νομό Λασιθίου (με τις παραλλαγές του, στειακός στη Σητεία, ο Ανωγειανός στα Ανώγεια και ο ιεραπετρίτικος στην Ιεράπετρα), ο λαζότης και τα ντουρνεράκια, που  είναι γνωστοί σε  διάφορες περιοχές του νησιού.

 

Αποσπάσμα από το βιβλίο του Ιωάννη Τσουχλαράκη:

ΟΙ ΧΟΡΟΙ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ, μύθος, ιστορία, παράδοση, Αθήνα 2000

 

sponsors

 

Copyright Festivalaki.gr 2013 -Με την επιφύλαξη παντός νόμιμου δικαιώματος